Anadolu velilerinden Şeyh Abdurrahman Eşşâvirî hazretleri, hocasının vefatından sonra Van’da bulunan Şeyh Ramazan hazretlerine tabi oldu.
Ona bağlandı.
Sebebi şöyledir:
Ramazan Efendi, Siirt’te bir evdeki sohbette Sevgili Peygamberimizi şiirlerle methediyordu.
Şeyh Abdurrahman çok duygulanıp, Şeyh Ramazan Efendi’ye; “Resûlullahı öyle methediyorsun ki, sanki görüyor gibisiniz” dedi.
O bunları dinledi.
“Görüyorum” dedi.
Şeyh hayret etti!
"Biz bunca yıl ilim tahsiliyle meşgul olduk ama göremedik. Siz nasıl görüyorsunuz” dedi.
Ramazan Efendi;
“Resûlullahı görmek istiyor musunuz?” diye sordu.
“Elbette isterim” dedi.
Sonra sohbet bitti.
Cemaat dağıldı.
Ramazan Efendi, Şeyh Abdurrahman’a, gusül abdesti almasını söyledi.
Sonra yanına oturttu.
“Gözlerini kapa” dedi.
O da kapattı.
O anda kendisini, Medîne-i Münevvere’de, Şeyh Ramazan Efendi’yle birlikte Resûlullahın huzurunda buldu. Efendimiz, Şeyh Abdurrahman’a, oturmasını, Şeyh Ramazan’a da huzurda bulunanlara su dağıtmasını emir buyurdu.
● ● ●
Şeyh gözlerini açtı.
Gördüklerine şaştı!
Bu kerametini görünce;
“Vallahi bütün insanlar benden yüz çevirse, ben Şeyh Ramazan hazretlerini terk etmem” diyerek, ona talebe oldu.