Seyyid Mazhar-ı Cân-ı Cânân hazretleri tasavvuf mütehassıslarının büyüklerindendir. Silsile-i aliyyenin yirmi yedincisidir. Müslümânların göz bebeğidir. 1111 [m. 1699] senesinde Hindistân'da doğdu. 1195 [m. 1781] senesinde şehit edildi. Abdüllah-ı Dehlevî hazretlerinin kabri yanındadır...
Bu mübarek zatın asıl ismi, Şemseddîn Habîbullah'tır. Babası Mirza Can'dır. Onun ismine izafeten "Cân-ı Cânân" denilmiştir... Zekâ, fehim ve anlayışının parlaklığını gören feraset erbabı, onun yüksek bir fıtrata, yaratılışa sahip olduğunu söylerlerdi.
Buyurdu ki:
"Çocuktum. Bir kimse babamla konuşuyordu. İmam-ı Rabbani hazretlerinden bahsettiler. Ben o anda imam-ı Rabbani hazretlerinin ruhaniyetini gördüm. Bana oradan kalkmam için işaret etti. Bu hâli babama söyleyince; 'Anlaşıldı ki, sen onların yolundan istifade edeceksin' dedi. Allahü teâlâ benim tıynetime, sünnet-i seniyyeye ittiba etme, uyma hasletini yerleştirmiş."
Kendisi ilim tahsilini şöyle anlatmıştır:
-Bütün vaktini, kemalatı, olgunlukları ve üstün dereceleri elde etmek için harca. Kıymetli ömrünü boş şeylerle geçirme!..
Babamın vasiyetine uyarak, ilim öğrenmeye ve öğrendiğim ilimle amel etmeye devam ettim. Seyyid Nur Muhammed Bedayunî'nin huzuruna gittim. Mübarek yüzünü görünce marifet sahibi bir zat olduğunu anladım... Kısa zamanda Nur Muhammed Bedayunî hazretlerinin sohbetinde yetiştim... Hocam Seyyid Nur Muhammed Bedayunî'nin sohbetine dört sene devam ettim. Sonra bana icazet verdi ve Ehl-i sünnet itikadı üzere olmamı, sünnet-i seniyyeye uymamı ve bid’atlerden sakınmamı vasiyet etti..."
***
Mazhar-ı Cân-ı Cânân hazretleri, şehitlik derecesine kavuşmayı çok arzu ediyordu... Muharrem ayının yedisinde Çarşamba gecesi kapısının önünde pek çok kimse toplanmıştı. Bunlar arasından üç kişi ısrarla içeri girmek istiyorlardı. Nihayet izin alıp içeri girdiler. Bunlar Moğol ve Mecusi idiler. Meğer bunlar o mübarek zatı öldürmek üzere gelmişlerdi. İçlerinden biri üzerine hücum edip hançeri kalbine yakın bir yere sapladı. Ağır yaralanmış ve yere yıkılmıştı... Bu yaralı hâliyle üç gün daha yaşadı... O gün hem Cuma, hem de Aşûre günü idi... Allahü teala şefaatlerine nâil eylesin...
Yüce Allah asktir elhamdülillah
Âmîn.