İsrail'de 22 Ocak'ta parlamento seçimleri yapıldı. Koalisyon partileri arasında bütçe görüşmelerinde anlaşma sağlanamayınca Başbakan Binyamin Netanyahu, erken seçimlere gidileceğini geçtiğimiz Ekim ayında açıklamıştı. İsrail'de Netanyahu'nun popülerliği oldukça yüksek olduğu için seçimlerden beklendiği üzere sürpriz çıkmadı. Seçimlere ortak listeyle giren Başbakan Netanyahu'nun liderliğindeki Likud Partisi ile Avigdor Liberman'ın liderliğindeki Evimiz İsrail Partisi seçimlerin galibi oldu. Sol oylar ise yeni lidere (Şelli Yehimoviç) sahip olan İşçi Partisi, Eski Dışişleri Bakanı Tzipi Livni'nin 27 Kasım'da kurduğu Hatnuah (Haraket) Partisi ve gazeteci Yair Lapid'in kurduğu Yeş Atid Partisi arasında bölündü. Naftali Bennett'in Yahudi Ocağı Partisi yeni bir parti olmasına karşın işgal altındaki Filistin topraklarında yaşayan yerleşimcilerin artan gücünü temsil ettiği için köklü bir geleneğe sahip olan İşçi Partisi kadar güçlü olmaya başladı. Radikal dini partiler de güçlerini korudular. İsrail küçük bir ülke. 7.6 milyon nüfusa ve 5.3 milyon kayıtlı seçmene sahip. Bu durum, İsrail nüfusunun yetişkinlerden oluştuğunu ve yeteri kadar çocuk yapmadığını gösteriyor. Sovyetler Birliği'nin dağılması sonrası Sovyetler Birliği ülkelerinden 2.5 milyon Yahudi İsrail'e yerleşmiştir. Rusça konuşan bu nüfus İsrail'de radikal dini partilere daha sempati duymaktadır. Arabayla İsrail'i boylamasına (Lübnan sınırı-Kızıldeniz) dört saatte bitirebilirsiniz. Enlemesine mesafe ise (Akdeniz sahili-Batı Şeria) sadece 10 dakikadır. Az bir nüfusa ve dar bir coğrafyaya sahip olan İsrail, Arap ülkelerinin oluşturduğu Ortadoğu'da bir adacıktır. Bunun yanında İsrail'in Golan'ı, Doğu Kudüs'ü, Batı Şeria'yı işgal altında tuttuğu, Gazze'yi ablukada tutarak yaşam hakkı tanımadığı göz önüne alındığında İsrail'in neden güvenliğe büyük önem verdiği anlaşılabilir. Bu nedenle, İsrail din ve ordu/güvenlik temelli devlet ve sivil yaşam yapılanmasına sahiptir. Parlamento seçimleri İsrail'e yenilik getirmedi. Ama ne İsrail, ne Batı, ne Ortadoğu, ne de Arap dünyası eskisi gibi değil. İsrail, eski İsrail değil. Çünkü "iki bin yıl sonra vaadedilmiş topraklara" kavuşmuş olmanın sevincini yaşayan ve savunan İsrail vatandaşı nesli yaşlandı. Yeni nesil savaşmak ve ölmek istemiyor. Sadece para kazanmak ve iyi yaşamak istiyor. Araplar ise silah ve eğitim kapasitesini geliştirdi. İnançlı ve kararlılar. Bu nedenle İsrail ordusu kara harekatı yapamaz duruma geldi. Hava savaşı ile yetinmek zorunda kaldı. Batı, eski Batı değil. Avrupa, İkinci Dünya Savaşı sendromunu üzerinden atmaya ve unutmaya başladı. İsrail, Batı'da gücünü korumasına karşın ne ABD ne de Avrupa kamuoyunu tek başına yönlendiremez hale geldi. Batı'da güçlü Müslüman diasporaları oluştu. Bu diasporalardan yetişen aydınlar ve siyasetçiler Batı kamuoylarını etkilemeye başladılar. ABD, Irak işgali ve Arap Baharı sonrası Arap dünyasını sadece İsrail'in bakışından anlama çabasını terk etmeye başladı. Ortadoğu ve Arap dünyası eskisi gibi değil. Ortadoğu'nun kuzey ucunda bulunan ve Ortadoğu'yu hem Selçuklu hem de Osmanlı döneminde yönetmiş bir ülkenin mirasçısı olan Türkiye'de son on yıldaki büyük dönüşüm Türkiye ile Arap dünyası arasında yeniden yakınlaşmayı sağlamıştır. Hem Arap hem de diğer Müslüman ülkeler Batı ülkeleri ile ilişkilerinde İsrail'in haksızlığını daha fazla dile getirmeye başladılar. Son iki yıldır esen Arap Baharı rüzgarı sayesinde Kuzey Afrika ülkelerinde iktidarlar seçimle gelmeye başladı. Baas milliyetçiliği ve yaşlı diktatörlerin tasfiye süreci hızla devam ediyor. İslami değerler ağırlıklı Arap milliyetçiliği Mısır'dan Irak'a kadar Arap devletlerinin resmi ideolojisi haline geldi. Halkın düşüncelerinin temsili sayesinde İsrail karşısında daha dik durabilecek hükümetler kuruldu. Muhtemelen 2013 içerisinde de Suriye'de Beşşar rejiminin de çökmesi ile birlikte İsrail'in kuzey sınırlarında çok büyük bir güvenlik boşluğu oluşacak. Beşşar rejimi sonrası iktidara kim gelirse gelsin İsrail için bu güvenlik boşluğu artarak devam edecek. Sonuç olarak, İsrail kendini yenilemek zorunda kalacak.