Seyyid Ebül Vefâ hazretlerini çekemeyenler, hükümdâra gidip;
“Sultânım! Bu kişiye tâbi olan binlerce insan var. Onlara, ‘sultânlık benim hakkım’ diyormuş” diyerek şikâyet ettiler.
Sultân sinirlendi!
Ve emretti bir adamına;
“Onu huzûruma getir!”
Ebül Vefâ hazretleri, o gelenle Bağdat'a doğru yola çıktı...
Kendisine "on bin kişi" refâkat ediyordu. Deniz kıyısına geldiler. Gemici, Ebül Vefâ hazretlerine;
“Ey seyyid! Gemimiz ücretlidir” deyiverdi.
O da “pekâlâ” dedi.
Bir kese “altın” verdi.
Ama o, kabul etmeyip “Ey efendim, mahşer gününde Sırat’tan selâmetle geçeceğime dâir bana kefîl olursanız sizi gemiye alırım” dedi.
Büyük velî;
“İnşallah selâmetle geçersin” dedi.
Gemici;
“Senet istiyorum” deyince,
gemicinin yüzüne bir baktı.
Gemici "Allah!” dedi.
Ve kaybetti kendisini.
Az sonra ayılınca;
“Tamam, hepiniz gemiye binin!” dedi sevinerek.
Ve şöyle anlattı:
Bayılınca kendimi Sırat köprüsünde buldum. İnsanların pek azı geçiyor, çoğu cehenneme düşüyordu.
Korkumdan;
“Eyvâh, ben şimdi ne yapacağım?” derken, Ebül Vefâ hazretleri geldi.
Elime yapıştı.
Birlikte geçtik Sıratı.
Hem de şimşek gibi!
Âdeta uçarak...