Mübarek zatlar yani âlimler, evliya zatlar, hep son nefes korkusundan ağlamışlardır. Nice âlimler son nefeste imansız gitmişlerdir...
Bir mümin kardeşine "Allah iman selameti versin" demek, ne güzel bir duadır. İmanla ölmek, en büyük nimet, en büyük gayedir. Mübarek zatlar yani âlimler, evliya zatlar, hep son nefes korkusundan ağlamışlardır... Nice âlimler son nefeste imansız gittiler...
Büyük âlim ve velî Ali Bekka hazretleri çok ağlardı. Gözyaşı tuzlu olduğu için aktığı yerleri kısmen çürütmüş, yüzünde iz bırakmıştı. Çok ısrar üzerine, devamlı ağlamasının sebebini şöyle anlatır:
-Yıllar önce, olağanüstü hâlleri olan bir arkadaşım vardı. Bir defasında birlikte tayy-i mekânla Bağdat’tan, yaya bir yıllık uzaklıktaki şehre, bir anda gittik. Orada bana "Ali, filan zamana yakın öleceğim. O gün ölürken yanımda bulun!" dedi. "Tamam, söz" dedim... İşimizi görüp, yine tayy-i mekânla döndük...
Bunu duyanlar, cenazeyi dışarı attılar. Cesedin etrafını kalabalık sardı, durumundan korkanlar, "bizim sonumuz ne olacak?" diye ağlamaya başladılar...
Epey uzaklarda, bir Hristiyan köyüne kadar gelmişim. Ortada bir cenaze, köylü etrafında toplanmış, sövüp sayıyorlar. Beni görünce, "Ali Hoca, gel" dediler. Hışımla yerdeki cenazeyi gösterip, "Bu, Kelime-i şehadeti getirdi, (Hak din İslam’dır, ben Müslümanım) dedi, Allah diyerek öldü" dediler. Ben de, "Ne güzel, hak din üzere öldü, üzülecek ne var" der demez, iyice köpürdüler. "Bu bizim meşhur rahibimizdi, yüz yıl yaşadı, sonunda bize ihanet etti, dinimizi reddetti, (Gelin siz de Müslüman olun, kâfirlikte kalmayın) gibi hakaretler de etti" dediler. "İleride bir köyde, biraz önce Hristiyan olup ölen biri var. Onun ölüsü de ortada kaldı. İki cenazeyi değişelim" dedim. Kabul ettiler, onu kendi mezarlıklarına gömdüler. Biz de, bizimkini kefenleyip, namazını kılıp, bizim mezarlığa defnettik...
İşte bu yüzden yıllardır ağlıyorum, "son nefeste benim hâlim ne olacak?" diye hep korku içindeyim...
Bizler de, vesveseye kaçmadan; son nefes endişesi ile yaşamalıyız. Allahü teala encamımızı hayreylesin...
Ahmet Demirbaş'ın önceki yazıları...