Turnuvadaki taktik anlamda en olgun maçımızı Avusturya karşısında oynamıştık. Grup karşılaşmalarında dörtlü savunmayla oynarken bol bol defans hataları yapmış, ancak olağanüstü goller atarak gruptan çıkmayı başarmıştık. Son 16 turunda Avusturya karşısında ilk defa beşli savunmayla sahaya çıkınca son 15 dakikalık baskı haricinde taktik disiplinden kopmadan ve az pozisyon vererek çeyrek finale uzandık. Hollanda karşısında da benzer anlayışla sahaya çıktık. Bu beşli savunma dizilişi bizi ilk üç maçın aksine yine az pozisyon veren takım hâline getirdi.
Tabii bu durumun oluşmasında ilk yarıda Hollanda’nın Weghorst kulübede otururken sahte dokuz Depay’la oynamasının da etkisi yok değildi. Ayrıca, UEFA’nın turnuva tarihinde eşine rastlanmayan skandal kararıyla Merih Demiral’ı iki maçla cezalandırması bizim en büyük motivasyon kaynağıydı. Oyuncularımızın hırsı ve girdikleri ikili mücadelelerdeki kararlılığı, tribündeki 60 bine yakın Türk’ün olağanüstü desteğiyle birleşince kalemiz gerçek bir duvara döndü. Beşlinin hemen önündeki Hakan’ın liderliği ve en uçtaki bizim sahte dokuzumuz Arda’nın yüksek becerisi topun zaman zaman bizde kalmasını ve tehlike yakalamamızı sağladı.
Nitekim Arda’nın asistinde içine Merih kaçan Samet bir milleti sevinçten havalara uçurdu. Weghorst’un oyuna girmesi bizi devrenin başında biraz zorlasa da, duvarımız sağlamdı. Ancak bir anlık gaflet sonrası bitime 18 dakika kala De Vrij beraberliği sağlayınca motivasyonumuz da oyumuz da düştü. Bu süreçte Montella Salih ve Kenan’ı çok önce değiştirebilse belki de Gakpo’nun golü olmayacaktı. Eleyebileceğimiz bir takıma karşı, eleyecek bir oyun oynadık ama maalesef turnuvanın en renkli takımı olarak Almanya’ya veda ettik. Bu arada UEFA’dan sonra Fransız hakem Turpin’in de skandal bir yönetim gösterdiğini söylemeden geçemeyeceğim.