Molla Abdurrahman Câmi, bugün Tarsus’ta olan ‘Yedi Uyurlar’ın sâdık köpeği Kıtmir’i vesile ederek hâlini bir şiirle Sevgili Peygamberimize -aleyhisselâm- şöyle arz etmektedir. Şiirin aslı Farsçadır. Tercümesi bile bu denli tesirli olduğuna göre aslının gücünü düşünmeli:
“Ey Allah’ın Resûlü, işittim ki Eshab-ı Kehf’in köpeği cennete girecekmiş/O cennete girerken benim cehenneme girmem revâ mıdır?
O, Eshâb-ı Kehf’in köpeği ise ben de senin Eshabının köpeğiyim.”
Hayvanların, hayatımızda var olmaları, insanlık tarihi kadar eskidir. Onlar da Nuh aleyhisselamın gemisinde yer aldılar. At, köpek, kedi, güvercin, bülbül… binlerce çeşit hayvan, tek tırnaklısı, çift tırnaklısı ile, büyükbaş ve küçükbaşıyla on binlerce yıldır bizimle birlikteler. Bunlardan bazıları ehlileşti, bazıları yabani kaldı. Bazısı Kurban Bayramlarımızın sembolü oldu. Bazısı kafesi sevdi, bazısı akvaryumu veya evlerin bahçesini. Bazısı karada yaşar oldu, bazısı denizde, bazısı gökyüzünde…
Hayvanlarla ilgili sayfalar dolusu deyim, teşbih, atasözü… edebiyat, sağlık ve irfanımızda yer etti. “Köpek dişi” dendiği gibi “it dirseği” de dendi. “Kurt kanunu” dendi, “kurtlukta düşeni yemek esastır” dendi. “Ardınca yüz itin havlamadığına kurt denmez!” dendi.
Bizim adalet esaslı medeniyetimizde:
Kul hakkı,
Tarihimizde daha nice çeşidi gibi dağda kalmış aç kurtları doyurmak için kurulmuş vakıflar da vardı. Dağları karlar kapladığında vakıf çalışanları, onların muhtelif yerlerine et parçaları bırakırlardı.
Sevgili Peygamberimizin -aleyhisselam- cübbesinde uyuyan kediyi rahatsız etmedikleri bilinen bir rivayettir. Güvercinler, Hicrette mağaranın ağzına yuva yaptıkları için Türk milleti, güvercin kesip yemez. Kahire’de yendiğini görünce şaşırmıştım. Keza Hicrette mağaranın ağzına örümcek yaptıkları için Anadolu’da evlerde örümcekler öldürülmekten ziyade dışarı atılır. Biz Osmanlı Türkiyesi Türkleri at eti de yemedik ve yemeyiz. Câiz de olsa zafer ortaklarımıza kıyamadık.
Şu günlerde medeniyetinden çok ırağa düşmüş bir toplumun şehirleşme sancılarından biri yaşanıyor. Fikir ve teklif üretmek yerine sloganlarla kavgalar yapılmakta. Hayatlar, altüst, değerler tepe taklak oldu. Köpekler diğer birçok hayvan gibi gündelik hayatın bir parçasıydı. Fakat aile fertlerinin ve hayvanın o hanedeki yerleri belliydi. Hayvan da insan da terbiyeliydi. Köpekle yatağa girilmez, onun yüzü gözü öpülmez fakat çok sevilirdi. Şimdi bunlar yapıldığı gibi bebek gibi kucaklarda dolaştırılmakta, hayvan tabiatına aykırı olarak elbise giydirilmekte. Bazı evlerde büyükler, kapı dışarı edilirken köpekler, kendi öz hayatlarından koparılarak sofrada ve salonda başköşeye oturtulmakta.
Bırakınız insanı katletmek kalbini kırmak bile câiz değildir. Azgın, başıboş, kuduz köpek saldırısı yüzünden ölen bir çocuğun acısı, o çocuğun ana babası için ömür boyu bitmez. Hiçbir tazminat, evlâdın yerini tutmaz. Onlar, bu acıyla yaşayan canlı cenaze gibidirler. Yaralı çocuk sakat kalsa da kalmasa da o saldırının ruh hâli kendisini bırakmaz.
Adaleti tesis etmek lâzım:
Hem hayvanı ve hem de insanı koruyacak dengeyi kurmakla adalet tesis edilebilir. İkisinin de hakkı kollanmalı. Köpek, bu cemiyete dün girmedi. Yalnızca Londra’ya değil, O’nunla beraber mâzimize de bakmalı. Asla bir “hayırsız ada” ayıbı, vicdansızlığı bir daha işlenmemeli fakat hiçbir çocuğun kılına da ziyan gelmemeli, hiçbir ailenin ışığı sönmemeli.
Bize göre; gerektiği zaman, gereken köpeklerin kısırlaştırılması, köpek nüfusunun ihtiyaç ölçüsünde tutulması en isabetli çâredir.
Kısırlaştırılsa bile azgınlığı, saldırganlığı devam edecek veya kuduz olan köpeklere gelince; bunlar, 4 kişilik bir veteriner hekim hey’etinin vereceği raporla itlaf yapılabilir.
Herkes, evlâdını kaybetmiş veya evladı yara almış yüreği yaralı insanların yerine kendisini koyup öyle konuşmalı…
Molla Câmi’ler yeniden keşfedilirse kavga bırakılır ve böylece düşünülür.
Bu makale Tbmm'inde okunmalı ve " serlevha " olarak bulundurması.. elinize gönlünüze sağlık olsun genç ve yakışıklı adam selamünaleyküm..